To Blog της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρυθμιση

E-mail Print

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ


Από εδώ και στο εξής θα λειτουργεί και θα ενημερώνεται με νέες αναρτήσεις το νέο blog

της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

στην διεύθυνση http://psyspirosi.blogspot.gr/

Το site θα παραμείνει σε λειτουργία ως αρχείο για πρόσβαση σε παλιότερες αναρτήσεις και  κείμενα

Nέα διεύθυνση email για επικοινωνία (εκτός απο την παλιά) θα είναι και η   This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

 

Συσπειρωση

 

ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΕΝΟΣ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΟΣ

E-mail Print

ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΕΝΟΣ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΟΣ


- ακούσια νοσηλεία( καταναγκαστικός εγκλεισμός σε ψυχιατρική κλινική αόριστης διάρκειας)

- καταστολή (επιβράδυνση των αντανακλαστικών) με βαριά φαρμακευτική αγωγή

- καταστολή με μηχανική καθήλωση (δέσιμο)

- καταστολή με ηλεκτροσόκ

- η επικινδυνότητα

- το ακαταλόγιστο

- ότι δεν είναι απαραίτητη η συναίνεσή του στην φαρμακολογία και τις δοσολογίες

γιατροί που συνταγογραφούν με βάση την προμήθεια και όχι το σύμπτωμα

- πειραματική μεταχείριση εκ μέρους των φαρμακοβιομηχανιών

- η υποχρεωτική στείρωση

- η εφαρμογή του προγράμματος ΕΥΑ* που αφορά την κατ΄οίκον υποχρεωτική ψυχιατρική  παρέμβαση και καταστολή

- επιστροφή στην λοβοτομή

- μία ακόμη εποχή με κρεματόρια και Καιάδες για τον ‘περιττό’ πληθυσμό

- Κομματικές σημαίες σε εκδηλώσεις για τα δικαιώματα του


Υ.Γ. κάποτε καθήλωναν με ψυχιατρικές μεθόδους τους ‘πολιτικούς αντιρρησίες’.

Τώρα θα καθηλώνουν και τον ‘ενδοοικογενειακό αντιρρησία’. Τον ‘αδύναμο κρίκο’ της οικογένειας.


Επειδή το πρόγραμμα ΕΥΑ* θα απορροφήσει επαγγελματίες από ιατρικές και παραϊατρικές ειδικότητες,φοβόμαστε ότι θα μείνουμε μόνοι και αβοήθητοι απέναντι σ' ένα σύστημα που μας έχει κάνει στόχο προς εξουδετέρωση.

Βοηθήστε μας να μην μας μετατρέψουν σε ζωντανούς νεκρούς!

 


ΟΜΑΔΑ ΑΥΤΟΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗΣ ΚΕΝΤΡΟΥ ΗΜΕΡΑΣ ΚΨΥ ΑΓ.ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ

 


*Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή

 

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΒΙΑΙΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ

E-mail Print

ΟΧΙ ΣΤΟ ΒΙΑΙΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΩΝ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ

Η «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία» εκφράζει την συμπαράστασή της στον αγώνα των εργαζομένων του ΨΝΑ ενάντια στην διάλυση της Ψυχικής Υγείας.

Η εφαρμογή, κατ΄ εντολήν της τρόικας, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στο χώρο της Ψυχικής Υγείας έχει ήδη οδηγήσει στην περαιτέρω θεραπευτική και κοινωνική απόρριψη των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας, την ίδια στιγμή που οι υπάρχουσες υπηρεσίες, λόγω της δραματικής έλλειψης προσωπικού και οικονομικών πόρων, λειτουργούν όχι μόνο αδυνατώντας να προσφέρουν  τις δέουσες θεραπευτικές υπηρεσίες αλλά, συχνά, κάτω από το όριο της λεγόμενης «ασφαλούς λειτουργίας».

Η καθημερινή λειτουργία του ψυχιατρείου, όπως των περισσότερων δημόσιων μονάδων ψυχικής υγείας, εγκυμονεί, ανά πάσα στιγμή, το μοιραίο «τραγικό συμβάν», αυτό που θα βγει στο φως της δημοσιότητας (όπως, πχ, η αυτοκτονία ενός αστέγου που απορρίφθηκε το αίτημά του για νοσηλεία), την ίδια στιγμή που πλήθος άλλα τραγικά συμβάντα, εντός και εκτός των μονάδων ψυχικής υγείας, αποτελούν την καθημερινότητα της «ζωής» των ψυχικά πασχόντων και δεν γίνονται γνωστά επειδή δεν εκδηλώνονται με έναν «θεαματικό» τρόπο.

Το προσωπικό των ψυχιατρείων, εκτός από την ραγδαία αριθμητική μείωσή του (σε σημείο κυριολεκτικής εργασιακής εξόντωσης αυτών που ακόμα εργάζονται), ζει και μέσα σε μια καθημερινή ανασφάλεια όσον αφορά το εργασιακό του μέλλον, με την προωθούμενη «αξιολόγηση» ως δημιουργία δεξαμενής μελλοντικών απολύσεων και του «κλεισίματος των ψυχιατρείων» ως μιας διεθνώς δοκιμασμένης, εδώ και πολλά χρόνια, νεοφιλελεύθερης συνταγής στην ψυχική υγεία, που συνίσταται στο ταυτόχρονο πέταγμα στον δρόμο των «ασθενών» και (μεγάλου μέρους ή και όλου) του προσωπικού.

Το ψυχιατρείο, του οποίου, εδώ και πολλά χρόνια, έχει πλήρως αναδειχτεί ο αντιθεραπευτικός, ιδρυματοποιητικός,  κατασταλτικός, βάρβαρος χαρακτήρας, ως φορέα  μιας κοινωνικής ανάθεσης για την επιβολή της δημόσιας τάξης, ως ενός θεσμού του οποίου αυτός ακριβώς ο εντεταλμένος ρόλος κυριαρχεί και, εν τέλει, πνίγει τον όποια θεραπευτική του επιδίωξη – ακόμα και αυτό το ψυχιατρείο, τους είναι, πλέον, πολύ «ακριβό» για τον έλεγχο ανθρώπων και ομάδων,  που αντιμετωπίζονται ως ένα κοινωνικό βάρος, ως ζωές που είναι περιττές. Είναι επειδή οι «ψυχικά ασθενείς», και το προσωπικό που τους φροντίζει, δεν «χωράνε» στους στόχους της «δημοσιονομικής προσαρμογής» που κλείνουν τα ψυχιατρεία. ΄Η, όσο δεν καταφέρνουν ακόμα να τα κλείσουν, τα αφήνουν να καταρρέουν, πράγμα που είναι μια άλλη, καθημερινή μορφή κλεισίματος.

Το ζήτημα για μας δεν είναι να υπερασπίσουμε έναν αντιθεραπευτικό θεσμό, αλλά να παλέψουμε για την δημιουργία των όρων, όχι για την κατάργηση, αλλά για το ξεπέρασμά του - για να πάμε «πέρα από» το ψυχιατρείο, προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα ψυχικής υγείας, που θα σέβεται τον ψυχικά πάσχοντα και τα δικαιώματά του (όχι στα λόγια, αλλά έμπρακτα), που δεν θα επιβάλει και δεν θα καταστέλλει, αλλά θα διαλέγεται και θα διαπραγματεύεται, θα συνοδεύει και θα στηρίζει. Είναι γι΄ αυτό το λόγο που είμαστε κάθετα αντίθετοι στον τρόπο που προωθούν τώρα το «κλείσιμο του ψυχιατρείου».

Η αντίστασή μας αυτή είναι από τη σκοπιά μιας άλλης Ψυχικής Υγείας, που είναι συνυφασμένη με έναν άλλο τρόπο «σκέψης και πράξης», με μιαν άλλη προσέγγιση στον ψυχικά πάσχοντα και, φυσικά, με την τομεοποίηση των υπηρεσιών (με Τομείς Ψυχικής Υγείας - ΤΟΨΥ - το πολύ μέχρι 100.000 κατοίκους), με την δημιουργία Κέντρων Ψυχικής Υγείας (ανά ΤΟΨΥ) ως της βάσης ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών, με εξασφάλιση αξιοπρεπούς εισοδήματος για όλα τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, με την δημιουργία ευκαιριών για την κατάλληλη για τον καθένα και κανονικά αμειβόμενη εργασία, με στήριξη, θεραπευτική, κοινωνική και υλική, στον τόπο κατοικίας, με στήριξη των οικογενειών που φροντίζουν ψυχικά πάσχοντα μέλη. Σ΄ αυτή τη βάση και με αυτές τις προϋποθέσεις, η νοσηλεία σε κατάλληλα οργανωμένο (χωροταξικά και αρχιτεκτονικά) χώρο του γενικού νοσοκομείου, με επαρκή στελέχωση και ταυτόχρονη διασύνδεση με το δίκτυο των κοινοτικών υπηρεσιών του ΤΟΨΥ, θα είναι αυτονόητη.

Ολα αυτά σημαίνουν όχι μόνο την διατήρηση του υπάρχοντος προσωπικού, αλλά και μαζικές προσλήψεις σε όλες τις ειδικότητες - προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και όχι με μισθούς πείνας.

Είμαστε ενάντια σε κάθε μορφής ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της Ψυχικής Υγείας, είτε μέσω κερδοσκοπικών, είτε μέσω  δήθεν «μη κερδοσκοπικών» φορέων (ΜΚΟ κλπ) και υπέρ ενός αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν συστήματος  ψυχικής υγείας, ανοικτού, με βάση στην κοινότητα, υπό τον  έλεγχο των εργαζόμενων λειτουργών, με συμμέτοχους και ισότιμους συνομιλητές τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, τις οικογένειες, κοινωνικούς φορείς - όχι υπέρ «δημόσιων και δωρεάν» μηχανικών καθηλώσεων, «δημόσιων και δωρεάν» απομονώσεων και κλειδωμένων τμημάτων, δικαστικών ψυχιατρείων κοκ.

Σ΄ αυτό τον αγώνα, σε μια τέτοια κατεύθυνση και προοπτική, που είναι η μόνη που κατοχυρώνει με ουσιαστικό τρόπο τον θεραπευτικό ρόλο και την αξιοπρέπεια των λειτουργών,  είναι εκ των ουκ άνευ η συμμαχία τους με τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία και τις συλλογικότητές τους, με τις οικογένειες και τους συλλόγους τους, με τα κοινωνικά κινήματα που παλεύουν για τα δικαιώματα όλων, χωρίς διακρίσεις «υγιούς» ή «ασθενούς», εθνότητας, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, της όποιας διαφορετικότητας - στην κατεύθυνση μιας  Ψυχικής Υγείας ως παράγοντα χειραφέτησης, στα πλαίσια μιας «από τα κάτω» χειραφετημένης κοινωνίας.

6/10/2014

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

http://protovouliapsy.blogspot.gr

 

«Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΣΕ ΑΣΥΛΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

E-mail Print

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

«Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή»
ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΣΕ ΑΣΥΛΑ
ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

Εν μέσω και στο πλαίσιο της σχεδιαζόμενης και υλοποιούμενης βίαιης κατάργησης των ψυχιατρικών νοσοκομείων χωρίς να υφίστανται κατάλληλες και επαρκείς δομές τόσο στα γενικά νοσοκομεία όσο και στην κοινότητα για να στεγάσουν τη φερόμενη ως «ψυχιατρική μεταρρύθμιση», η διημερίδα με τίτλο «Διαχείριση της επικινδυνότητας των ψυχικά πασχόντων στην καθημερινή κλινική πράξη» που διοργανώνει η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία στις 26-27 Σεπτέμβρη, φέρνει στο προσκήνιο την «καινοτομία» της «Εξωνοσοκομειακής Υποχρεωτικής Αγωγής» ή πιο ορθά της «αναγκαστικής θεραπείας στην κοινότητα» (compulsive community treatment), όπως αναφέρεται το μέτρο στις χώρες του εξωτερικού που θεσμοθετήθηκε.

Όπου εφαρμόστηκε (ΗΠΑ, Σουηδία, Μ. Βρετανία κλπ), ο ψυχίατρος αποφασίζει τη θεραπεία που καλείται να υλοποιήσει η κοινοτική υπηρεσία και σε περίπτωση άρνησης, ο ασθενής μπορεί να υποστεί αναγκαστική νοσηλεία σε ψυχιατρική μονάδα. Όσο προοδευτικό μπορεί να ακούγεται ένα τέτοιο μέτρο «αποασυλοποίησης», άλλο τόσο αναχρονιστικό και καθηλωτικό είναι στην πράξη για τον ίδιο τον ασθενή/λήπτη και τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Πρέπει να τονιστεί ότι το μέτρο αυτό δεν αμφισβητεί και δεν εισηγείται την απεμπόληση των κακών πρακτικών του ψυχιατρικού ασύλου, κλειδωμένες πόρτες, μηχανικές καθηλώσεις, απομονώσεις, μονόδρομος του ψυχοφάρμακου, αλλά επί της ουσίας τις επισύρει ως φόβητρο, προκειμένου ο ασθενής και το περιβάλλον του να αποδεχτούν την «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» ως το «λιγότερο κακό» και όχι ως το βέλτιστο θεραπευτικό πλαίσιο.

Στην ελληνική πραγματικότητα, εύλογα γεννάται το ερώτημα από ποιους θα εφαρμοστεί η «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» με δεδομένη την έλλειψη επαρκών, στελεχωμένων και σωστά σχεδιασμένων κοινοτικών δομών. Αυτό που υφίσταται είναι ολιγάριθμα Κέντρα Ημέρας και Ξενώνες περιορισμένης χωρητικότητας, δημιουργημένα χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς τη μεταξύ τους διασύνδεση, υποχρηματοδοτούμενα, υποστελεχωμένα και στο έλεος της ανανέωσης της χρηματοδότησής τους από το ΕΣΠΑ. Παρέχουν στο λήπτη ένα «θεραπευτικό συμβόλαιο» με ημερομηνία λήξης, η οποία όταν παρέλθει τον αναγκάζει είτε να επιστρέψει στην απομόνωση της οικίας του, είτε να αναζητά εναγωνίως νέο συμβόλαιο αλλού. Η «τομεοποίηση» είναι ένας ωραίος τίτλος στα χαρτιά και όσοι συμμετέχουν στις ανύπαρκτες «δομές» της πιστοποιούν ότι πρόκειται για κενό γράμμα.

Η προφανής απάντηση στο εύλογο ερώτημα λοιπόν είναι ότι η «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» θα εφαρμοστεί από την ίδια την οικογένεια του ασθενούς/λήπτη. Κάθε σπίτι ενός ψυχικά πάσχοντα, επιθυμώντας πολύ λογικά να αποφευχθεί η υποχρεωτική νοσηλεία με όλες τις καταστρεπτικές για τον ασθενή διαδικασίες και πρακτικές (ακούσιες εισαγωγές συνοδεία αστυνομίας, καθηλώσεις, φαρμακευτικές αυθαιρεσίες κλπ) θα μετατρέπεται σε ένα μίνι άσυλο. Η ευθύνη της «θεραπείας» θα μεταφέρεται στους λήπτες και τους οικείους τους, οι οποίοι χωρίς επαρκή γνώση, εκπαίδευση και βοήθεια θα κληθούν να εκτελούν χρέη γιατρού, νοσηλευτή, ψυχοθεραπευτή και κατασταλτικού μηχανισμού, αφού χωρίς κοινοτικές δομές, το κύριο βάρος θα πέφτει και πάλι στη φαρμακευτική αγωγή, ενίοτε αναγκαία αλλά ουδέποτε επαρκής αν θέλουμε να μιλάμε για ουσιαστική θεραπεία.

Η «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» εν μέσω της απουσίας ενός δημόσιου, λειτουργικού, κοινοτικού θεραπευτικού πλαισίου, θα φορτώσει στην οικογένεια το οικονομικό βάρος της παροχής υπηρεσιών και θα την επιβαρύνει επιπλέον συναισθηματικά και ψυχολογικά αναθέτοντάς της ρόλους στους οποίους θα αδυνατεί να ανταπεξέλθει, τόσο εξαιτίας οικονομικής αδυναμίας, όσο και λόγω της έλλειψης εκπαίδευσης και ενημέρωσης, στην οποία ποτέ δεν δόθηκε βάρος με ουσία, συνέπεια και συνέχεια, αλλά και επειδή πολλές φορές το ίδιο το σπίτι μπορεί να είναι μία από τις αιτίες του προβλήματος και δεν μπορεί αυτόματα να μετατραπεί σε φορέα της λύσης του.

Γινόμαστε μάρτυρες του φαινομένου, με το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρικών νοσοκομείων και την απουσία δομών που θα τα υποκαταστήσουν, καθώς δεν τίθεται θέμα βελτίωσης αυτών, να προκρίνονται λογικές υπό τον εύηχο αλλά κούφιο τίτλο της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην αποστέρηση των όποιων, λειψών, υπηρεσιών απολάμβανε ο ψυχικά πάσχων. Η ευθύνη, το κόστος, οικονομικό και ψυχικό, και το βάρος της ορθής εφαρμογή της θεραπείας μετατίθεται στον ίδιο τον ασθενή και στο περιβάλλον του. Η θεραπεία θα μετατραπεί σε μία ατομική-ιδιωτική διαδικασία και όποιος δεν θα έχει την ικανότητα να τη φέρει σε πέρας θα ρίχνεται στον καιάδα της υποτροπής, της περιθωριοποίησης και της απομόνωσης. Η εφαρμογή του μέτρου στο εξωτερικό, αυτό πιστοποιεί.

Διορθώνοντας τον τίτλο της διημερίδας, το ουσιαστικό διακύβευμα εδώ είναι η «Διαχείριση της επικινδυνότητας των πολιτικών ψυχικής υγείας στην καθημερινή ζωή» και όχι της επικινδυνότητας των ψυχικά πασχόντων, οι οποίοι υφίστανται ερήμην τις συνέπειες των σχεδιασμών αυτών, βρίσκονται ήδη στο περιθώριο μιας κοινωνίας που καταστρατηγεί τα δικαιώματά τους και έρχεται τώρα να τα αποτελειώσει.

Αν κάποιοι θεωρούν ότι καπηλευόμενοι τον όρο της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» θα μπορέσουν αδιαμαρτύρητα να κατεδαφίσουν ολοκληρωτικά την ψυχική υγεία, τους ενημερώνουμε ότι πλέον όχι απλά δεν συμβιβαζόμαστε με το στρεβλό καθεστώς που ίσχυε στο παρελθόν, αλλά και ότι δεν θα επιτρέψουμε να υποθηκευτεί το μέλλον της υγείας των ψυχικά πασχόντων. Απαιτούμε επιτέλους την ουσιαστική «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» που θα σέβεται τον ασθενή, τον επαγγελματία και το συγγενή στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που μπορεί και οφείλει να την υλοποιήσει.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΌΣ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

 

 

«ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ» - ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

E-mail Print

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

«ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ»

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ

«Διαχείριση της επικινδυνότητας των ψυχικά  πασχόντων στην καθημερινή κλινική πράξη», μεταξύ των άλλων (όπως κλειδωμένες πόρτες, μηχανικές καθηλώσεις, απομονώσεις, μονόδρομος του ψυχοφάρμακου) και με ένα νέο «εργαλείο» που προπαγανδίζεται από την ομώνυμη διημερίδα της 26-27 Σεπτέμβρη, προς άμεση εισαγωγή και στην «Ελλάδα των υπό βίαιη κατάργηση ψυχιατρείων».

Πρόκειται για την «αναγκαστική θεραπεία στην κοινότητα» (compulsive community treatment), ή κατά την πιο ήπια και εξωραϊστική μετάφραση στην ως άνω Διημερίδα, «Εξωνοσοκομειακή Υποχρεωτική Αγωγή» : με την θεραπεία αναγόμενη πάντα στη «λήψη της φαρμακευτικής αγωγής».

Μια θεραπεία την οποία, σύμφωνα με τη θεσμοθέτηση του μέτρου στις χώρες όπου εφαρμόστηκε (ΗΠΑ, Σουηδία, Μ. Βρετανία κλπ), θα αποφασίζει ο ψυχίατρος και θα υλοποιεί η κοινοτική υπηρεσία. Σε περίπτωση άρνησης, ο ασθενής θα μπορεί να υφίσταται αναγκαστική νοσηλεία σε ψυχιατρική μονάδα.

Πλάι, λοιπόν, στην «κανονική» αναγκαστική νοσηλεία, έχουμε την εισαγωγή μιας νέας μορφής υποχρεωτικής θεραπείας, αποσυνδεδεμένης από τη νοσοκομειακή νοσηλεία. Μια πρακτική που ενσαρκώνει, σε όλες τις χώρες που εφαρμόστηκε, την εξαγωγή του «πυρήνα του ψυχιατρείου» στην κοινότητα.

Καταλαβαίνουμε, εν προκειμένω, τι θα σημαίνει το «κλείσιμο των ψυχιατρείων» όπως το ετοιμάζουν : θα κλείσουν ως κτίρια αλλά θα διατηρηθούν πλήρως και μάλιστα σε ακόμα μεγαλύτερη ένταση και διάχυση μέσα στον κοινωνικό ιστό, οι πιο κατασταλτικές πτυχές τους.

Αυτό που (ως συνήθως) αντιγράφεται εξ΄ εσπερίας και εισάγεται, είναι πρακτικές και ρυθμίσεις φαλκίδευσης των δικαιωμάτων με ταυτόχρονη επιβολή ενός ανοιχτού πειθαρχικού ελέγχου μέσα στην κοινότητα. Γιατί, φυσικά, ποιος είναι τόσο αφελής να πιστέψει, ιδιαίτερα κάτω από σημερινές συνθήκες της εγκαθιδρυμένης ανομίας και αυθαιρεσίας από τη μεριά των κρατούντων, τους όποιους ισχυρισμούς για νομοθετικές ρυθμίσεις που θα κατοχυρώνουν διαδικασίες και δικαιώματα αυτών που θα υφίστανται αυτό το μέτρο, όταν εδώ και πάνω από 20 χρόνια, από την πρώτη μέρα της εφαρμογής του, δεν τηρείται, ούτε από τον ψυχιατρικό, ούτε από τον δικαστικό θεσμό, καμιά ρύθμιση από αυτές που προβλέπονται στο νόμο 2071/92 όσον αφορά στην κατοχύρωση και στην άσκηση των δικαιωμάτων αυτών που υφίστανται την αναγκαστική νοσηλεία; Στην πραγματικότητα, θα μετατρέψουν το σπίτι του καθενός σε ψυχιατρείο.

Η «αναγκαστική θεραπεία στην κοινότητα», που παρουσιάστηκε ως πανάκεια απέναντι στο φαινόμενο της «περιστρεφόμενης πόρτας», συνδέθηκε παντού, όπως και τώρα στην Ελλάδα, με την λεγόμενη «επικινδυνότητα», με το (υπό ίδρυση) «δικαστικό ψυχιατρείο», με δομές και πρακτικές που θ΄ αντικαταστήσουν το ψυχιατρείο σε μια λογική ευόδωσης της «κουλτούρας του φόβου» και εξασφάλισης από την «επικρεμάμενη απειλή» (εκτός από αυτή του «ξένου» και του κάθε λογής  αποκλεισμένου) του «τρελού», ιδιαίτερα αυτού που «κόβει τα φάρμακα» και γι΄ αυτό γίνεται «ανήσυχος» και «επικίνδυνος», ενώ, «αν τα έπαιρνε, θα ήταν όλα καλά και δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο».

Αλλά η επίκληση της «επικινδυνότητας» ως συνέπειας της διακοπής των φαρμάκων είναι ένας επικίνδυνος αναγωγισμός και για την εν γένει εξήγησή της ουδόλως επαρκούν ούτε οι, απλώς, ψυχαναλυτικές, ούτε οι, απλώς, νευροβιολογικές υποθέσεις. Πέρα από το γεγονός ότι πρέπει να μιλάμε όχι για «επικίνδυνους ανθρώπους» αλλά για «επικίνδυνες καταστάσεις» (σχέσεις, συνθήκες, εξουσίες κλπ), είναι λάθος ν’ αποδίδονται οι όποιες συνέπειες που προκύπτουν μετά την διακοπή των φαρμάκων μονόπλευρα στη «μη τακτική και σωστή λήψη της φαρμακευτικής αγωγής». Η επικέντρωση σ΄ αυτό αποσπά σκόπιμα την προσοχή από το πολύ πιο σημαντικό γεγονός της υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης των κοινοτικών υπηρεσιών (εδώ και πολλά χρόνια στις ΗΠΑ και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης), που οδηγεί στις ποικίλες μορφές θεραπευτικής εγκατάλειψης και στις συνέπειες αυτής της εγκατάλειψης στην λήψη της φαρμακευτικής αγωγής, αλλά και άλλων θεραπευτικών παρεμβάσεων.

Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα ισχύουν αλλού, «θ΄ αποφασίζει ο ψυχίατρος και θα εκτελεί  (την υποχρεωτική φαρμακοθεραπεία) η κοινοτική υπηρεσία». Στην Ελλάδα θα πρέπει ν΄ αναρωτηθούμε: ποια κοινοτική υπηρεσία, αφού τέτοιο πράγμα υπάρχει μόνο υποτυπωδώς, ή, ως επί το πλείστον, καθόλου. Επομένως, ποιες «ομάδες εφόδου» θα την εφαρμόσουν;

Ψυχίατροι και άλλοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας από το ΨΝΑ και το Δρομοκαίτειο (μαζί με αστυνομικούς και δικαστές) συνομιλούν για την «κοινότητα» (για το «εξωνοσοκομειακό») από τη σκοπιά όχι μιας άλλης σχέσης με τον ψυχικά πάσχοντα, όχι διαλόγου και διαπραγμάτευσης, αλλά από τη σκοπιά της μεταφοράς στην κοινότητα αυτού που ασκούν μέσα στο άσυλο - μιλούν μόνο για την «υποχρεωτική θεραπεία στο σπίτι».

Πότε η ψυχιατρική κοινότητα, με πρώτη αυτή των ψυχιατρείων, έχει πραγματικά μιλήσει και προσπαθήσει να δημιουργήσει κοινοτικές υπηρεσίες που θα λειτουργούσαν σε λογικές εναλλακτικές σε αυτές του ψυχιατρείου;

Πώς, ενώ μέχρι σήμερα ήταν ελάχιστες, έως μηδαμινές, οι πρωτοβουλίες της ψυχιατρικής κοινότητας για την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών, σε σύνδεση με ένα διευρυμένο Κοινωνικό Κράτος, ως του βασικού μέσου για την αποδόμηση, αφενός, του μύθου της «επικινδυνότητας» και, αφετέρου, της πραγματικότητας των «επικίνδυνων καταστάσεων», σπεύδουν να επιλέξουν, ως πρώτο (και μοναδικό) βήμα, την πιο διεστραμμένη και αυτο-ακυρωτική εκδοχή «κοινοτικής» παρέμβασης, που είναι η «υποχρεωτική θεραπεία στο σπίτι»;

Γιατί εν μέσω του διαλυτικού καταιγισμού και της κατεδάφισης της ψυχικής υγείας, αντί να συζητούν για την υιοθέτηση μιας εναλλακτικής κουλούρας και πρακτικών που οδηγούν «πέρα από» το ψυχιατρείο, σπεύδουν να οργανώσουν, απλώς και μόνο, το καταναγκαστικό κυνηγητό και τον έλεγχο των διωγμένων από τα ψυχιατρεία (και το όλο σύστημα των υπηρεσιών) ασθενών μέσα στην κοινότητα; Είναι φανερό ότι το κυρίαρχο «ψυχιατρικό παράδειγμα», στην περίοδο των διαδοχικών μνημονίων, της δημοσιονομικής προσαρμογής και μιας πολιτικής για την ψυχική υγεία που ενσαρκώνεται στο «βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων», εθισμένο ανέκαθεν στη προσέγγιση του ψυχικά πάσχοντα (σε «τελευταία ανάλυση») μέσω της βίας αντί της κοινωνικής στήριξης, ετοιμάζεται για τις νέες μορφές του «ρόλου του χωροφύλακα» για την διασφάλιση της Δημόσιας Τάξης στις εντελώς καινούργιες κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνονται.

Θα το δεχτούμε;

 

25/9/2014

 


ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

 

 
  • «
  •  Start 
  •  Prev 
  •  1 
  •  2 
  •  3 
  •  4 
  •  5 
  •  6 
  •  7 
  •  8 
  •  9 
  •  10 
  •  Next 
  •  End 
  • »


Page 1 of 47

Διαβάστε...

ΕΝΑΣ ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ Ψ.ΥΓΕΙΑΣ

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ